Raciąskie grzybobranie

Choć Raciąż leży z daleka od prastarej puszczy, to jednak jego mieszkańcy nie mogą narzekać na brak lasów. Właściwie od każdej strony - z wyjątkiem wjazdu od strony Płocka - miasto otoczone jest bliższymi lub dalszymi lasami.

Mieszkańcy miasta nazwali te lasy, niczym udzielne puszcze. I tak jadąc od strony Płońska, mijamy Las Kaczorowski, nadjeżdżając od strony Ciechanowa, musimy minąć Las Sierkowski, jadąc zaś od strony Mławy przejeżdżamy Las na Pólkach. Jest też Las Raciąski - najbliższy miastu. No i nie cieszący się zbyt dobrą sławą Las Żychowski. Jakby to powiedział król Władysław Jagiełło - lasów Ci u nas dostatek, a jak ktoś następne wskaże lub zasadzi to też je przyjmiemy. Właściwie jadąc od Raciąża w stronę Kinik, także mijamy lasek z boku, ale nie zetknąłem się z jego nazwą. Niedaleko od miasta są też większe kompleksy leśne, na Bielanach, Osowie, Siemiątkowie czy za Koziebrodami.

Nic więc dziwnego, że mając tyle lasów w bliskiej odległości, często można spotkać Raciążaków na grzybach. Zbierają grzyby parami, samotnie, z dziećmi i w różnych innych konfiguracjach. Ogromnym wzięciem cieszą się prawdziwki, pociechy i koźlarze. Jest ich w tym roku wyjątkowo dużo. Jednak największy jest tegoroczny wysyp podgrzybków. Rosną całymi gromadami. Mnóstwo jest również zajączków. Bardzo smacznym i poszukiwanym grzybem są kanie, których także sporo w tym roku można było znaleźć. Bardzo wcześnie pojawiły się gąski. Tylko kurki nie obrodziły zbytnio. Nie znalazłem też żadnego bagniarza. Jedno jest pewne - druga połowa 2006 roku będzie pamiętana jako wyjątkowo grzybna.