Pierwszy cmentarz w Raciążu powstał gdzieś za murami grodziska razem z powstaniem grodu. Nie ma o nim konkretnych informacji. Pierwsze pewne informacje o raciąskiej nekropolii pochodzą z XV i XVI wieku. Wówczas to, na ulicy Kinickiej (dzisiejszej Kilińskiego) stał kościół, a wokół niego był cmentarz parafialny. W podziemiach tego kościoła znajdowały się groby zasłużonej szlachty oraz zasłużonych mieszczan. Podczas prac budowlanych budynku obecnej poczty znaleziono tam dużo szczątków ludzkich. Cmentarz ten funkcjonował prawdopodobnie do XVIII wieku. Najstarsze groby na obecnym cmentarzu pochodzą z XIX wieku. Oprócz obecnego cmentarza, w mieście funkcjonowały także tzw. cmentarz choleryczny pod Lasem Sierkowskim oraz cmentarz dla ludności żydowskiej. Został on zniszczony w trakcie II wojny światowej.
Coraz mniej jest starych grobów. Ze względu na szczupłość miejsca zastępowane są one lastrykowymi, lub coraz częściej granitowymi.
Sztuka kamieniarska znajdowała wyraz w nagrobkach
Idąc główną aleję cmentarną - od bramy wejściowej cały czas prosto - każdy przechodzień przechodzi obok grobu pokazanego na zdjęciu powyżej. Jest on tak usytuowany, że idąc aleją, depcze się po grobie. Tylko pomnik jest z boku. Słyszałem takiego umiejscowienia tego grobu. Opowiadano mianowicie, że człowiek tam spoczywający nie był oględnie mówiąc zbyt dobry dla mieszkańców swoich dóbr. Zrozumiał to przed śmiercią, zmienił się i kazał się tak pochować, żeby za grzechy ludzie chodzili po jego grobie... Spełniono to życzenie, stąd grób w alejce.
***