Raciąż.eu

Banner portalu Raciąż.eu

Nasze miasto troszkę inaczej

Jesteś w:   Strona główna > Historia miasta > Liceum Ogólnokształcące w Raciążu - szkoła wielu pokoleń

 

Aktualności

Historia miasta

Liceum Ogólnokształcące w Raciążu - szkoła wielu pokoleń

Jedną z ważniejszych szkół budujących tożsamość miejską Raciąża jest Liceum Ogólnokształcące w Raciążu im. mjr Henryka Dobrzańskiego Hubala.


Jest to szkoła, która ukształtowała całe pokolenia mieszkańców Raciąża. Jej absolwenci rozproszeni są po całym świecie. Szkoła była przez wiele lat przepustką do dalszej nauki na studiach. Kształtowała charaktery i postawy uczniów, a niektórzy nauczyciele byli swoistymi miejskimi legendami. Już w szkole podstawowej mówiono o profesorach uczących w liceum i przeżywano, jak to będzie kiedy w końcu uda się pójść do tej szkoły. Czy naprawdę są tacy wymagający, czy tyle trzeba się uczyć itd. Liceum miało to szczęście, że spotkało się tam grono nauczycieli, którzy pracowali tam przez kilka dziesiątków lat i byli filarami tej szkoły. Szczególnie było tak w latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych i połowa dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Szkoła jak na warunki polskie nie była duża, ale za to uchodziła w mieście za dość elitarną. Większość uczniów i wszyscy nauczyciele znali się doskonale. Wraz z Zespołem Szkół Zawodowych z ulicy Kilińskiego tworzyła duże zaplecze dydaktyczne dla młodzieży nie tylko z Raciąża.


Początki szkoły to koniec II wojny światowej. Jej początki związane są z burmistrzem Raciąża, panem Leonem Betlejewskim. W społeczności lokalnej odczuwalna była wtedy potrzeba powstania szkoły gimnazjalnej. Po zawierusze wojennej była ogromna chęć nauki i budowy kraju. Na tej fali burmistrz Betlejewski zwrócił się do Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego z prośbą o utworzenie gimnazjum na terenie miasta Raciąża. Taką zgodę uzyskano i przystąpiono do organizacji szkoły. Wszystko działo się bardzo szybko i już 1 września 1945 roku mogły odbyć się pierwsze lekcje. Utworzono 3 klasy, w tym dwie klasy pierwsze o jedną klasę drugą. Wiązało się to z tym, iż przez cały okres okupacji w Raciążu działało tajne nauczanie. Dzieci i młodzież pomimo tych trudnych warunków kontynuowały naukę.

W pierwszym okresie istnienia szkoły miała ona 71 uczniów. Dyrektorem szkoły został pan Mieczysław Pogoński. Niestety dyrektor zmarł w lutym 1946r, w związku z tym wybrano jego następcę. Została nim mieszkanka Raciąża pani Jadwiga Barańska. Na początku działania liceum lekcje odbywały się przy ulicy Wolności oraz przy ulicy Kilińskiego. Nie były to jednak zadowalające warunki, w związku z tym już od początku 1946 roku trwały prace nad przystosowaniem pomieszczeń na sale lekcyjne i w ogóle znalezienia właściwego budynku i lokali na potrzeby szkoły. Pracami tymi kierowali dyrektorzy szkoły. Tak jak w całym kraju, tak i w Raciążu po wojnie brakowało środków finansowych na remonty. W pomoc dla szkoły włączyło się całe społeczeństwo miasta. Spłynęły też pieniądze od władz centralnych. Ówczesny prezydent Bolesław Bierut przekazał dla szkoły 100 tysięcy złotych. Kilka razy więcej uzbierali mieszkańcy miasta - społeczeństwo Raciąża darowało na szkołę aż 600 tysięcy złotych. W roku szkolnym 1947/1948 klasy z ulicy Wolności zostały przeniesione ostatecznie do budynku na ulicy Kilińskiego.

Jednocześnie porządkowano sprawy organizacyjne szkoły. W roku szkolnym 1948/1949 nastąpiło przekształcenie 5-letniego Gimnazjum w pełną szkołę œśrednią. Szkoła otrzymała nazwę Samorządowej Szkoły Ogólnokształcącej stopnia licealnego w Raciążu. Następnym krokiem w rozwoju szkoły było przekształcenie jej zarządzeniem Ministra Oświaty w dniu 14 czerwca 1950 r w Państwową Szkołę Ogólnokształcącą stopnia licealnego w Raciążu. Początek lat pięćdziesiątych to karuzela kadrowa na stanowisku dyrektora szkoły. Z początkiem roku szkolnego 1951/52 powołano na stanowisko dyrektora pana Józefa Brudnickiego. Jednak pełnił on tę funkcję tylko dwa miesiące. W listopadzie 1951 roku dyrektorem szkoły został pan Józef Łoski. Jednak i on nie pełni długo tej funkcji. W roku szkolnym 1952/1953 dyrektorem zostaje Eugeniusz Bernaciak. Jednak już w 1953 roku jego obowiązki przejmuje Włodzimierz Rydzewski. W końcu następuje stabilizacja i pełni on swoje obowiązki do początku lat sześćdziesiątych. W tym czasie szkoła rozwija się, ma coraz więcej uczniów. Jej uczniowie biorą udział w konkursach szkolnych. Kolejne roczniki z sukcesem zdają egzamin maturalny.


Lata sześćdziesiąte to trudne lata dla szkoły. Z dniem 1 września 1960 roku nowym dyrektorem szkoły zostaje pan Ignacy Madej. Pełni on swą rolę do doku 1961. Wtedy to następuje decyzja, która na spory czas wyłącza liceum z samodzielnego bytu szkolnego. Mianowice władze centralne podjęły wówczas pomysł na łączenie szkół. I zaczęły go realizować. Ofiarą tego pomysłu stało się także Liceum Ogólnokształcące w Raciążu. W roku 1961 Minister Oświaty - Wacław Tułodziecki zdecydował, aby Szkołę Podstawową połączyć z Liceum Ogólnokształcącym, tworząc tzn. "Jedenastolatkę". Szkoła otrzymała nazwę - Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące w Raciążu. Dyrektorem został pan Jerzy Świętosławski. W 1961 roku pojawił się problem lokum dla Liceum. Rozpoczęła się twarda walka o utrzymanie szkoły i jej istnienie.

W końcu nadszedł rok 1966. Znów decyzja władz centralnych i ponowne rozłączenie szkół. Z dniem 1 września 1966 roku, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Oświaty, nastąpiła reorganizacja szkoły jedenastoletniej. Powstały Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące jako dwie oddzielne instytucje szkolne W roku 1967 zaszło wydarzenie, które na wiele lat, a właściwie jego skutki pozytywnie wpłynęły na losy szkoły. Mianowicie w lutym 1967 roku odbyła się wizytacja szkoły. Przyjechali wizytatorzy z województwa oraz z powiatu. Wypadła ona bardzo dobrze, zrobiła ogromne wrażenie na wizytatorach. Wizytujący z województwa i powiatu stwierdzili, że choć szkoła miała bardzo trudne warunki pracy, to poziom nauczania i wychowania był zadziwiająco dobry. Zobowiązali się oni do zdobycia funduszu na budowę szkoły. I udało się to. Zapadła decyzja o budowie nowej samodzielnej siedziby szkoły. Od początku budowy kierował nią dyrektor ŒŚwiętosławski.

Finansowana z funduszy centralnych budowa szkoły ruszyła bardzo szybko i zadziwiającym jak na te czasy tempie. Nie przeszkodziła jej też zmiana dyrektora, którym od 1 września 1970 roku zostaje pani Hanna Talaśka. Jej także władze powiatowe powierzyły całkowity nadzór nad budową nowej siedziby szkoły. W końcu udało się. Pierwszego września 1972 roku odbyła się inauguracja zajęć szkolnych już na nowo wybudowanym budynku. Budynek miał pozostać siedzibą szkoły do początku XXI wieku. Jak na tamte czasy był bardzo nowoczesny i w pełni pokrywający potrzeby szkoły. Miał zaplecze gastronomiczne, internat, salę gimnastyczną z przebieralniami i wystarczającą ilość sal lekcyjnych. Sytuacja szkoły stała się w końcu stabilna lokalowo.


Od 1 września 1974 roku, Liceum weszło w skład Zbiorczej Szkoły Gminnej w Raciążu, której dyrektorem został Józef Smulski. Był to okres, kiedy w budynku liceum uczyły się też dzieci ze szkoły podstawowej. Była w nim zlokalizowana tzw. zerówka dla dzieci w wieku przedszkolnym ( dwie zmiany ranna i popołudniowa) oraz jedna klasa szkoły podstawowej (zwykle II lub III). Powoli w liceum krystalizowała się też kadra nauczycielska, która miała tworzyć tę szkołę przez następnych kilkadziesiąt lat. W 1976 funkcje dyrektora przejął pan Adam Rynkowski, który swoje stanowisko pełnił do lat dziewięćdziesiątych.

Końcówka lat siedemdziesiątych i lata osiemdziesiąte XX wieku to okres rozkwitu szkoły. Każda klasa miała co najmniej dwa lub trzy oddziały. Kadra nauczycielska była stabilna. W szkole działały organizacje młodzieżowe. Wyjeżdżano na obozy harcerskie, odbywały się akademie i uroczystości. Pracownicy szkoły uczestniczyli w strajkach na początku lat 80tych, w związku z czym potem w lekcjach uczestniczyli „kontrolerzy” z zewnątrz. Ważnym rokiem był rok 1988, kiedy to szkoła uzyskała patrona i nowy sztandar. Uroczystości nadania imienia szkole odbyły się na zewnątrz przed budynkiem szkolnym. Miały bardzo odświętny charakter.. Uroczystość ta odbyła się 27 maja 1988 roku. Kurator Oświaty i Wychowania mgr Józef Józefowicz zatwierdził nazwę szkoły w następującym brzmieniu: Liceum Ogólnokształcące im. mjr. Henryka Dobrzańskiego "Hubala" w Raciążu

Nie sposób wspomnieć tutaj o ludziach, którzy w tym czasie i przez wiele lat budowali tożsamość tej szkoły. Były to prawdziwe osobowości. Było ich kilkunastu i nie da się tutaj wszystkich wymienić. Jednak spróbujmy przywołać chociaż kilku z nich. Chyba jednym z najbardziej kontrowersyjnych, ale i wyrazistych postaci był nauczyciel geografii i historii, pan Wiesław Klepczarek. Miał on niekwestionowany autorytet, a młodzież uczyła się geografii i historii bardzo dokładnie. Uczniowie w tym czasie żartowali czasem, że szkoła ma jeden profil i to cała, wszystkie klasy – geograficzno historyczny. Zasadą odpowiadania u pana profesora była tzw. PPS, czyli przyczyna, przebieg, skutek. W taki sposób należało „rozbierać” wszystkie wydarzenia historyczne. Trzeba przyznać, że zasada ta sprawdza się w całym życiu i pozwala jasno i realnie spojrzeć na wiele rzeczy. Ważną postacią w szkole był tez w tym czasie pan Józef Kwiatkowski, nauczyciel matematyki. Miał dar wyjaśniania najtrudniejszych matematycznych zagadnień w prosty sposób. Zwykle ktoś, kto miał matematykę z profesorem Kwiatkowskim, nie miewał problemów ze zdaniem matury. Był to człowiek bardzo zaangażowany w swoją pracę. Prowadził szczep harcerski w szkole. Jako wychowawca zawsze dbał o swoich uczniów, można było na niego liczyć w sytuacjach trudnych. Był to człowiek z dużym, autorytetem wśród młodzieży. W arkana języka polskiego wprowadzał uczniów w tym czasie pan profesor Żukiewicz. Człowiek wyjątkowo cierpliwy i spokojny.


Czasami na wykładach można był się przenieść w zupełnie inny świat. W świat wielkich rzek, lasów i syberyjskiej tajgi. Działo się tak na lekcjach języka rosyjskiego, u pani profesor Leszczyńskiej. Znalazła się ona w czasie wojny na Syberii, wywieziona tam wraz z rodziną. Miała wielki dar opowiadania, do tej pory uczniowie pamiętają jej opowieść o powrocie do Polski, pierwsze obrazy Wisły i inne historie. Pomimo trudnych przeżyć, uczyła języka rosyjskiego, kochała rosyjską literaturę, poezję i muzykę Wysockiego. I potrafiła to przekazać uczniom, że warto jednak uczyć się języka rosyjskiego bo jest to piękny słowiański język. Bardzo ważną postacią w szkole była też pani profesor Jadwiga Sobieska, niekwestionowany autorytet w dziedzinie języka polskiego. Pani profesor ma prawdziwą pasję i zamiłowanie do polskiej literatury, teatru i języka. I to było widać na lekcjach prowadzonych przez nią. Uczniowie czuli do niej respekt, ale i ogromny szacunek. Osobą która także potrafiła bardzo zainteresować uczniów swoją dziedziną jest pani profesor Józefa Chyczewska. Wprowadzała uczniów w zawiłości genetyki, biologii i innych nauk związanych ze środowiskiem. Potrafiła pokazać świat i zwierzęta, w taki sposób, iż budowała zainteresowanie i pasję u swoich uczniów. Robiła to tak skutecznie, że wiele osób zdawało na maturze biologię z bardzo dobrym skutkiem, a niektórzy kontynuowali rozwój w tej dziedzinie odnosząc duże sukcesy już w działalności naukowej.

Lata dziewięćdziesiąte to dekada zmian w szkole. Powoli kończą pracę nauczyciele związani ze szkołą przez ostatnie 20-30 lat. W tym czasie jednak pojawiali się godni następcy, którzy pracując razem także budowali społeczność szkolną. W roku szkolnym 1991/92 nowym dyrektorem został pan Włodzimierz Kosiorek, nauczyciel także od wielu lat związany ze szkołą. W roku 1992 dyrektorem liceum została pani Marianna Konieczkowska, nauczycielka fizyki, od wielu lat pracująca w szkole.

W latach dziewięćdziesiątych lub nawet pod koniec lat osiemdziesiątych rozpoczęto budowę nowej siedziby Zespołu Szkół w Raciążu. Budowa trwała bardzo długo, była przerywana i ponawiana. Prowadziło ją Starostwo Powiatowe w Płońsku. Dzięki dużemu zaangażowaniu władz powiatowych, w szczególności będących w tym czasie w Zarządzie Powiatu Płońskiego Pana Jana Mączewskiego oraz Włodzimierza Kosiorka, udało się w końcu pobudować nowoczesny budynek Zespołu Szkół. W budynku tym znalazły miejsce wszystkie publiczne szkoły ponadgimnazjalne działające w Raciążu. Przeniesione zostało tam także Liceum Ogólnokształcące, które wraz z innymi szkołami zostało włączone w skład Zespołu Szkół. Dyrektorem zespołu jest obecnie pani Alicja Mazurowska. Uczniowie uczą się w nowoczesnym budynku w dużym zapleczem sportowym i dobrze wyposażonymi pracowniami. Stary budynek liceum został przerobiony na internat i dalej służy młodzież. Dzięki istnieniu Zespołu Szkół Raciąż jest ciągle znaczącym ośrodkiem szkolnym na terenie Powiatu Płońskiego. Historia Liceum ciągle się toczy.

(Mariusz)

Zabrania się kopiowania i wykorzystywania materiałów zgromadzonych w serwisie
www.raciaz.eu bez zgody autorów.

Polly

Projekt i wykonanie: